Thank for all

วันนี้จากที่สัญญาไว้ว่าจะอัพให้จบ….คงจบไม่ได้ ไม่อยากข้ามเนื้อหาไรหลายอย่างไป..ในเมื่อคิดจะแบ่งปันเรื่องราวประสบการณ์ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว….ก็ควรจะเล่าให้หมด…แม้บางตอนมันอาจดูเรียบง่าย แต่คิดว่า…ตัวหนังสือมันคงสื่ออะไรได้บ้างไม่ก็น้อย…มีคนเคยบอกว่า…การเขียน…เป็นการสื่อสิ่งที่ขาดหายจากการพูด….เป็นเหมือนการอุดจุดบกพร่อง แล้วเป็นการระลึกความทรงจำบางอย่างได้ดี….
มัวแต่เขียนๆเรื่องราวต่างๆ ไม่มีโอกาสได้มาเขียนอะไร หรือสื่อความรู้สึกถึงคนอ่านสักที….วันนี้ขอโอกาสเลยละกันค่ะ
ก่อนอื่น…ขอขอบคุณมากนะคะ..ที่เสียสละเวลาอ่าน แล้วให้ความสนใจติดตามอ่านกันมาเรื่อยๆ…ขอบคุณจริงๆ…จากวันแรกที่เขียน….ตอนนั้นคิดแค่อย่างเดียวว่า”อืมคิดถึงวันเก่าๆ ..จะมีใครเจออะไรที่พวกเราไปเจอบ้างมั๊ยนะ..”….ไม่ได้คิดว่าจะมีคนมาอ่านเลย….แต่ไปๆมาๆ…มีคนมาคอมเมนท์เรื่อยๆ …อืม…ขอบพระคุณอย่างสูงเลยค่ะ…..มันทำให้รู้สึกว่า…ยังมีเพื่อนยังมีสังคมที่เค้าอยากรับรู้เรื่องราวของเด็กๆอย่างพวกเรา….ตอนแรกไม่คิดว่าจะมีผู้ใหญ่มาอ่านเลย..แต่พอเห็นพี่ๆป้าๆน้าๆมาอ่านแล้ว…เอ่อ..ถ้าหนูเขียนอะไรลงไปแล้วมันไม่เหมาะสมสำหรับผู้ใหญ่ต้องขอโทษด้วยนะคะ…แต่จากใจจริง…เป็นเกียรติมากที่เข้ามาอ่านค่ะ…อุ่นใจดี..บอกไม่ถูก….การอยู่เมืองนอก…ยอมรับค่ะว่าค่อนข้างเหงา…แต่ตั้งแต่เขียนไรออกมารู้สึกว่าดีขึ้น…ทำงานมาเหนื่อยๆกลับมาเออแฮะ ..มีคนมารออ่านเรื่องราวที่จะเล่าด้วยหรอ….เริ่มผูกพันบอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ…
ที่หนูมาเขียนอะไรแบบนี้…หลายท่านที่กำลังอ่าน อาจจะงงว่าเอ๊ะทำไมไม่อัพบลอกให้เสร็จ หรือเข้าเรื่อง…..หรือว่าอ่านแล้วอาจจะงงว่าหนูต้องการจะสื่ออะไร…ตัวหนูเองก็งงค่ะ..แต่เขียนตามที่คิดตอนนี้จริงๆอารมณ์ตอนนี้จริงๆ……………….
…..หนูจำเป็นต้องเดินทางไกลค่ะ…จะไม่อยู่สักพักนึง…แต่สัญญาว่าถ้ามีโอกาสจะพยายามอัพเลยล่ะ..สัญญาจริงๆ….ถ้าเรื่องไรที่มันวุ่นๆเรียบร้อย จะรีบกลับมาค่ะ…..ขอโทษนะคะที่วันนี้มนต์รักนักเรียนนอกมันจบไม่ได้……ขอโทษจริงๆ….
ที่เขียนมาทั้งหมดด้วยอาการมึนงง เขียนวกไปวนมา ต้องการจะสื่อว่า…..ขอบคุณมากนะคะ สำหรับทุกอย่าง ทั้งความห่วงใยและมิตรภาพในนี้ แล้วก็ความใจกว้างของพี่ๆน้าๆป้าๆทุกคนที่เปิดโอกาสให้เด็กอย่างหนูได้แสดงความคิดเห็น ได้แสดงความเป้นตัวของตัวเองผ่านตัวหนังสือ…แม้เราจะไม่เห็นหน้ากัน…แต่หนูก็ขอบคุณจริงๆสำหรับทุกอย่าง…ตอนหนูกระหืดกระหอบปั่นจักรยานไปดูเพื่อน กลับบ้านมาเปิดหน้าจอ มีคำแนะนำจากใครหลายคนให้หนูกับเพื่อน…ตอนหนูไม่สบายซํดพาราไปสามเม็ดน้ำลายเกือบฟูมปาก..ก็มีคนคอยถามหนู….ตอนหนูมีปัญหาก็มีหลายน้ำใจหยิบยื่นมา…..ขอบคุณจริงๆค่ะ ตัวตนมองไม่เห้นแต่ความรู้สึกดีๆมันมองกันเห็นได้จริงๆ….ขอบคุณมากสำหรับทุกอย่างค่ะ…ไม่แน่พรุ่งนี้หนูอาจเดินสวนกับใครสักคนที่อ่านเรื่องที่หนูเขียนอยู่ตอนนี้ก็ได้…..ดูแลตัวเองดีๆนะคะ…งานก็สู้ๆค่ะ..แล้วหนูจะกลับมาเอนเตอร์เทนนะคะ…
..ได้เวลาต้องเตรียมตัวบินวันพรุ่งนี้แล้วค่ะ……
..ป.ล. ถ้าพวกเพื่อนๆหนูมันจับได้..ก็…แก้หน้าให้ก่อนละกันนะคะ.ฮ่าๆๆ…
[...]

Read Full Post »