มนต์รักนักเรียนนอกไตรภาค….ตอนอวสานแล้วค่ะ#15

ขอบคุณมากๆเลยค่ะสำหรับคอมเมนท์ที่แสดงความห่วงใย และยังอุตส่าห์ติดตามกันจนถึงภาคนี้…I will be fine…ไม่เป็นไรค่ะยังไหวๆ…เดียวอัพเลยละกันเพราะช่วงนี้ยุ่งมากๆ…
อ่อลืม สำหรับเรื่องวงกลมไรน่ะค่ะ…บางคนอาจไม่เข้าใจ…..คือผักเวลาเทมาตามสายพานมันจะโดนเกลี่ยให้เรียบๆ แล้วเรามีหน้าที่ต้องดูหนอนหรือสิ่งแปลกปลอมในนั้น คราวนี้เมื่อสายพานมันเร็วมาก แล้วบางทีมืออยู่สภาวะที่หยิบจับไรไม่ถนัด..คือมองเห็นหนอนอยุ่ตรงหน้าแต่จับมันไม่ทันเพราะไม่มีเล็บ..สายพานก็ไหลไปเรื่อยๆ..ถ้าเราไม่ทำเครื่องหมายอะไรสักอย่างเนี่ย เผื่อคนที่สองมันเขี่ยผักกลับไปมาแล้วมองไม่เห็นหนอน ปล่อยหนอนไป..ความซวยจะบังเกิดแน่…แล้วมันคุยกันก็ไม่ได้…ทางเดียวที่ทำได้คือการทำตำหนิไว้ตรงที่มีหนอนแล้วเราจับไม่ทัน….ก็เอานิ้ววาดเป็นวงกลมไว้ให้หนอนมันอยู่ในวงกลม…เวลาสายพานมันไหล วงกลมเนี่ยจะไหลไปหน้าคนที่สอง มันเห็นผักที่ไหลมาไม่ได้มาเรียบๆมันก็ต้องดูละว่ามันมีไร…มันก็จะเจอหนอน….แล้วหยิบออกได้……แต่ถ้ามันฟาย…แล้วปล่อยหนอนไปก็ต้องหยุดกันทั้งไลน์นั่งรื้อหาหนอน….ไม่ทราบว่าอธิบายพอจะเห็นภาพมากขึ้นมั๊ยคะ….อธิบายลำบากต้องเจอเองจะเกท….เหมือนเราเล่นทรายแหละค่ะ..ทรายปกติมันละเอียดๆ แต่ถ้าเราเอานิ้วไปจิ้มวาดเป้นรูปหน้าคน แล้วเราลุกไป..เพื่อนคนต่อมามาเห็นหน้ายิ้มในทรายมันต้องตกใจแล้วสังเกต…เพราะทรายสภาพปกติไม่เป็นหน้าคนยิ้ม…
ต่อนะคะ….
หลังจากที่สแครชแผ่นกันหนุกหนานในกะแรกวันแรก…จนโลกไหลไปตามหนอนแล้ว..พวกเราต้องกลับไลน์ไปค่ะ….พวกป้าๆก็ดีค่ะ มองพวกเรายังกะตัวประหลาดแต่มองแนวชื่นชม…แล้วจะชอบเอาไปเมาท์ๆกัน…
…เธอๆเด็กที่จับหนอนกับเธอเป็นไงมั่ง…
..ก็ดีนะเธอ….ตั้งหน้าตั้งตาทำงานดี….(ก็แหงลุงจ้างมาแพง ไหนจะอิเพนกวินไซโคทุกวัน)
..มาจากประเทศเดียวกันหมดป่าวเธอ..
..เห็นคุณ(เจ้าของโรงงาน)บอกว่ามาจากประเทศไทยหมดเลยนะ…
..เค้ารับจ้างจับหนอนเลยมั๊ง คุณถึงได้ส่งตัวมาจับที่นี่…(รับจ้างเป็นนักเรียนค่ะ)
….จับใจความได้มาแค่นี้….เพราะต้องเข้าไลน์ต่อ…แต่เสียงนินทาเยอะมากมาย ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องสำเนียงฮอกไกโด….
กะสองมาแล้ว……..
ตึง ตึง ตึ๊ง ตึง ตะลึง ตึงตึง……ไม่ใช่สิ….มันคงต้องเป็นแร่พโย่เร็วๆแบบพวกเมกันละ…
…พวกเรามีท่าวอรฺมอัพมือค่ะ…วอรฺมอัพเพื่อให้นิ้วคล่องตัว…ก็ซ้อมท่าสแครชแผ่นแหละค่ะ…คิดว่าจบโปรแกรมจับหนอนแล้ว น่าจะมีคนจ้างไปเป็นดีเจตามข้าวสาร ตามผับทั่วพระนคร…บางกอก…
…..กะสอง
ป้ายังคงเปิดสายพานเต็มสปีด….นิ้วสแครชแผ่นกันเมามันส์…ปีกกางพั่บๆๆๆๆๆ…..ตาเนี่ยเพ่งจนปวดไปหมด…มองดูนาฬิกาแล้ว…เห้อทำไมแต่ละนาทีช้าจังวะ………เมื่อไรจะครบชั่วโมง …จะได้พักสักห้านาที…ตากรูจะเป็นหนอนแล้วเว๊ย………หันไปมองเพื่อน…สภาพไม่ต่าง สแครชกันใหญ่…..อิเพนกวินก็เดินมาให้กำลังใจเป็นโต๊ะๆไป…มาที่นี่พวกเราจะใช้ภาษาอังกฤษกันค่ะ…พวกที่ฮอกไกโดจะได้ไม่เข้าใจว่าพวกเราพูดไรกันกับเพนกวิน….เพนกวินเข้าใจว่าพวกเราปวดตาแล้วจะอ้วกค่ะ…มันได้แต่เดินไปบีบไหล่ทุกคน…ให้กำลังใจ…แล้วถามว่าไหวมั๊ย……..ถ้าไม่ไหวเมิงจะส่งตัวกรูกลับมะละอิอ้วน…..
เหตุการณ์ยังดำเนินต่อไป… สักพัก…ได้ยินเสียง….
…….เห่ย เมิง….หนอนๆๆๆๆ……….ทุกคนหันไปมองต้นตอของเสียง…..อิเจิ้น….นั่นเอง อิเจิ้นเป้นมือหนึ่ง แล้วคราวนี้ไลน์มันยาว เลยมีอิเจิ้น มีไอ้ชิน แล้วมีป้าอีกคน คุมท้ายไลน์……. สภาพที่พวกเราเห็นคือ…อิเจิ้นลุกจากเก้าอี้ยืน แล้วเอานิ้วชี้สายพาน บอกว่าหนอนๆ ตรงหน้าไอ้ชิน…….แน่นอนค่ะว่าป้ามอง…….พวกเราก็มอง…เพราะเค้าห้ามคุย แต่อินี่ยืนขึ้นเอะอะร้องว่าหนอนๆ….เค้ารู้หมดว่ามันปล่อยหนอนออกไป…มันคงขีดวงกลมไม่ทันแล้วตกใจ เลยชี้บอกไอ้ชินให้จับหนอน……..พวกเราอยากจะด่ามันค่ะ แต่เก็บไว้..เพราะลุกไปไหนไม่ได้…เดียวตอนกินข้าวเมิงตายแน่อิเจิ้น ทำขายหน้า…พวกป้าหัวเราะกันใหญ่เลย ห้องเงียบๆอยู่ดีๆอินี่ยืนขึ้นแล้วบอกว่าหนอนๆๆ…
พักเที่ยง….พวกเราไม่รู้เรื่องหรอกตามัวแต่จ้องสายพาน ต้องให้ป้าสะกิดบอกไปกินข้าว….ป้าเค้าใช้ภาษาใบ้กับพวกเราทุกคน…ทำเหมือนแรงงานพม่าเพิ่งมาไทยแล้วยังพูดจาไรไม่รู้เรื่อง…พวกเราวันๆมีสองแอคชั่น ผงกหัวตอบรับคำใบ้ป้า แล้วก็สแครชหนอนกับสายพาน…..พอบอกว่าเที่ยงปั๊บ..พวกเราไม่รอแล้วค่ะ…วิ่งหน้าตั้งกันออกจากห้อง ยังกะเวลาพักเทียงโรงเรียนประถม…
…..ถอดหมวกออก ถอกผ้าปิดจมูกออก…..มองหน้าแต่ละคน…….ตรงจมูกจะเขียวเพราะเศสผักแห้งที่เป้นฝุ่นเล็กมากๆมันจะไปเกาะตัว ไม่เข้าใจทำไมมันเข้าไปได้ทั้งที่ใส่ผ้าคลุมละ…. พวกเราไม่สนใจไรแล้วค่ะ [...]

Read Full Post »