มนต์รักนักเรียนนอกไตรภาค….ตอนอวสานแล้วค่ะ#7

หลังจากไปถามแอร์กันแล้วก็งงค่ะ…ว่าป้าอำเล่นป่าว..แต่คนแถวนั้นก็บอกเหมือนกันคะ….ไม่เป็นโดนหลอกมาแล้วจะไม่มีแอร์ให้ใช้อีกก็คงไม่เป็นไร….เชื่องจัด โดนหลอกจนชิน…

หลังจากไปถามเรื่องแอร์แล้ว…วันแรกพวกป้าๆให้นอนรวมกันก่อนค่ะเพราะห้องนึงเป็นไรนี่ละจำไม่ได้ วันต่อไปจะย้ายให้เป็นสองห้อง…โรงแรมน่ารักค่ะ…มีหมีสตาฟกับกวางสตาฟแทบทุกจุด….เอาให้หลอนกันไปเลย…

…ร้อนว่ะเมิง……อิหยีพูดหยังจากเอาเสื้อเฟอร์มันไปหาที่แขวนแถวนั้น…
…เออเมิงอย่าบ่น พัดลมมีสองตัวก็นั่งๆให้มันเป่าไป….อิลินรู้สึกจะมีสติสุด แล้วนิ่งสุด…คาดว่ามันคงนิ่งไว้อาลัยให้ความเขลาของตัวมันเอง….เมิงโดนหลอกว่ะลิน…ก๊ากกก
..เมิง นั่งฆ่าเวลาทิ้ง มาดูหนังกัน ก่อนมากรูโหลดหนังไว้เพียบเลย…..อิพลอยชวนเพื่อนหากิจกรรมคลายร้อน…

แน่นอนค่ะพวกเราไปนั่งสุมหัวกันดูหนังจากเครื่องอิพลอย แล้วคิดออกมั๊ยคะหน้าจอโนตบุคถ้าคนอยู่ต่างมุมกันนิดเดียว จะมองเห็นต่างกัน..เกิดปัญหาค่ะ
…อิพลอยเมิงปรับจอลงสิวะ
…ไม่เว๊ยแค่นั้นพอ…
…ปรับขึ้นอิกนีดกรูกับพี่หลิวมองไม่เห็น
…หยุดดดดดดดดด เหล่าชะนีทั้งหลาย ฟังตุ้ย…..จะเถียงกันทำไมเนี่ย มานี่อิตุ้ยแก้ปัญหาพวกเหล่าชะนีเอง….

พูดเสร็จตุ้ยก็แบกคอมอิพลอยไปวางไว้บนตู้ค่ะ แล้วสั่ง
..ทุกคน ทั้งชะนี และไม่ชะนี….ฟังตุ้ย นอนเป็นแถวกระดาน แล้วหามุมปรับมุมดูเอาเอง …อิตุ้ยพูดเสร็จมานอนราบกับเพื่อนเอามือเท้าคางนอนหนูหนังสบายใจ พวกเราก็นอนหน้ากระดานเรียนกันดูคอมอิพลอยล่ะค่ะ ท่าตายตัว เอามือเท้าคาง….แหงนคอกันเหมือนหมาเห่าเครื่องบินเพื่อดูหนังเถื่อนของอิพลอย….

…น่าจะมีคนเอาซีดีหนังไทยมาวะ พวกละครไทย…อิลินเริ่มบ่นเ พราะเบื่อหนังฝรั่งอิพลอยละ
..แหม เมิง..ทำยังกะที่นี่เป็นเมกา จะมีร้านวิดิโอซีดีไทยขาย….แอร็ยังไม่มีแล้วเมิงจะเอาไรอีกกอิลิน
…เมิงว่าซัปโปโรเนี่ยเจริญมากกว่านี้เยอะมั๊ยวะ….อิเจิ้นตาจ้องคอม เอามือเท้าคาง ปากขยับเพ้อถึงเมืองหลวงของเกาะฮอกไกโด..
…พี่มีรูปตอนไปซับโปโรนะดูมั๊ย….พี่หลิวเริ่มหาไรให้พวกเราเล่น…หรือคิดอีกแง่คือ…พี่หลิวต้องการจะตอกย้ำพวกเราว่า….
ซัปโปโรอ่า….พี่ไปมาแล้วน้องงงง
..ไหนคะพี่หลิวขอดูๆๆๆๆ…….

….อิตุ้ยเดินลิ่วๆเอาคอมพี่หลิวไปวางไว้บนตู้ ห่างจากคอมอิพลอยพอประมาณ แล้วเซตให้มันเป็นสไลด์เพื่อจะได้นอนดูได้สะดวก….

….พวกเราก็ตอนนอนเรียงหน้ากระดานดูคอมสองเครื่องค่ะ…ชีวิตสับสนมาก…กรูจะดูหนังฝรั่งหรือซัปโปโร…พอมีฉากเลิฟซีนก็หันมาดูคอมอิพลอย พอคอมอิพลอยเป็นฉากรันทดไม่มีบท ตบจูบๆ พวกเราก็หันไปดูเครื่องพี่หลิว….สนุกค่ะสนุก…สรุปแล้ว ไม่รู้เรื่องทั้งสองอย่าง เพราะแยกสมาธิไม่ได้….

…แต่ที่แน่ๆสิ่งที่พวกเราเห็นในคอมพี่หลิวอ่า….สวยมากๆๆ คือพี่หลิวเค้าไปแทบทั้งเกาะแล้วค่ะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมไม่ได้มาที่นี่ ประมาณว่าตกแผนที่ เป็นเมืองขึ้นของที่ไหนสักแห่งที่เพิ่งไปตบตีกับชนพื่นเมืองมาได้ เลยยังไม่ได้ขึ่นทะเบียนความเป็นเมือง..
บ้านนอกจริงๆ…

….โอยยยย ร้อนตับแล่บบบบ …ไหนบอกว่าจะพาตุ้ยมาแอ่วหนุ่มฮอกไกโด..มาก็มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้….ทั้งโรงแรมมีแต่ป้าๆกับหมี..ตุ้ยอยากปิ๊กบ้าน….ร้อนนนนนน………อิตุ้ยบ่นอุบค่ะ…สมควรที่มันจะบ่นเพราะที่มันพูดมาตรงเผ็งทุกอย่าง….

…ไปเดินเล่นข้างนอกกันป่ะ…เผื่อจะมีลมเย็นๆ……พี่หลิวตัวต้นคิดค่ะ……
…ไดเอทด้วย เดียวไปวิ่งกัน….

นั่นคือโครงการชมนกชมวิว หวีวไดเอทของพวกเราค่ะ….มาดูกันว่าโครงการนี้จะเป็นแค่โครงการมั๊ย….

….คือตอนนั่งรถมาจำทางไม่ได้เลยเพราะมัวแต่ตื่นเต้นว่าเมื่อไรจะถึงโรงแรมไหนจะมัวชอคกับโรงงานอีกเลยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง…..ตอนออกมาเดินเล่นนี่ละค่ะสนุก….

…หนูๆจะไปไหนกันคะ….พวกป้าๆถามกันใหญ่ คือเหมือนพวกเราอยู่โรงเรียนประจำน่ะค่ะ จะมีป้าๆใส่ชุดแม่บ้านแล้วมีผ้ากันเปื้อนผูก…น่ารักมากๆ…กระโปรงฟูฟ่อง ชุดสวยกว่ายูนิฟอร์มพวกเราหลายขุม…

….จะไปเดินเล่นค่ะ…เดี๋ยวกลับมา…..
…อาหารเย็นจะเริ่มตอนหกโมงเย็นนะคะ..เดี๋ยวคุณทอมจะตามมาทีหลังนะคะ…มีแค่พวกหนูๆที่ทานที่นี่…หกโมงเย็นเจอกันที่นี่ค่ะ……ป้าสาธยายแพลนวันนี้..แล้วยิ้มหวานให้…
….โหย เมิงกรูรู้สึกว่ากรูเป็นคุณหนูเลยว่ะ ต้องมีป้าแม่บ้านมาคอยบอก คอยทำอาหารเย็นให้….ฮายโซ…อิหยีเริ่มเพ้อ…
….หยี…กรูก็รู้สึกนะว่ามันดี…แต่กรูว่าเมิงเอาชีวิตจริงไปอิงบ้านทรายทองเกินไปป่าววะ…..อิเจิ้นแล้วแขวะไอ้หยี
….แหมเมิงอิเจิ้น…หรือเมิงอยากอยู่แบบบ้านกรรมกรตอนอยู่ฟาร์มลุงล่ะ ที่ต้องทนกินไรเหียกๆอ่า…หรือเมิงจะเอา…อิหยีเริ่มระลึกถึงกำพืดของพวกเราตอนอยู่ฟาร์ม ตอนนี้คุณภาพชีวิตดีขึ้นไม่ต้องทำกับข้าวทานเอง…
…เห่ยเมิง…แต่กรูว่านะเว๊ยงานต้องหนักแน่เลยว่ะ….แบบนี้ผอมแน่ๆ……..อิสาเริ่มวกเข้าเรื่องไดเอท….
…พี่ว่าพวกเราวิ่งกันทุกวันหลังเลิกงานมั๊ย บรรยากาศท่าทางจะดีอ่า จะได้ผอมๆ..เนี่ยเค้าบอกว่าบ่อน้ำพุร้อนในโรงแรมให้แช่ด้วย..ไดเอทแน่ๆ……..พี่หลิวเริ่มวาดฝัน วันผอมกับพวกเราอีก….
..คิดว่าผอมแล้วจะดูดีขึ้นหรอค๊าเหล่าชะนี….ดูอย่างเจ๊ปลาสิ….ผอม สูง แล้วไง…ไม่เห็นคุณภาพชีวิตจะดีขึ้นเลยเจ้า เนี่ยก็เห็นเป็นโสดกันอยู่ทุกคน…ทำไมชอบคิดวาผอมแล้วจะดูดี…..อิตุ้ยพูดจากระชากพวกเราตกสวรรค์ค่ะ…คนที่ตกนรกเห็นจะเป็นอิปลาที่โดนหนักสุด…
…พวกเราเดินจะพ้นประตูโรงแรมแล้วค่ะ…อยู่ดีๆป้าวิ่งมา
…คุณคะๆๆๆ……อย่าไปไหนดึกๆนักนะคะ..
…ทำไมค่ะป้า…
…ดึกๆเป็นช่วงเวลาสัตว์ออกหากินค่ะ…แล้วก็มันจะมืดมากๆ..
…สัตว์อะไรหรอคะป้า พวกงูไรพวกนี้หรอคะ…ไม่เป็นไรหรอกค่ะพวกเราจะระวังตัว…
…อ่อป่าวคะ….พวกนั้นเรื่องปกติ..เข้ามาในโรงแรมประจำ….ป้าพูดหน้าตายมาก แต่พวกเราเริ่มสับสนละ อยู่โรงแรมหรืออยู่สวนสัตว์วะเนี่ย
….ถ้าค่ำๆหน่อยป้าเป็นห่วงน่ะคะ…เดี๋ยวท่านทอม กับท่านเจ้าของโรงงาน จะว่าเอาว่าไม่ดูแล…คือตอนค่ำๆบางทีมันมีหมีออกมาน่ะคะ …แต่คงไม่เจอหรอกนานๆออกมาที…แค่ไม่อยากให้ไปไหนดึกๆ….ป้าเตือนแล้วเดินเข้าโรงแรมไป ทิ้งพวกเรายืนงง..
….ขอแทรกค่ะ…ที่เรียกทอมกับลุงว่าท่าน…คือมันเป็นคำยกย่องของคนญี่ปุ่นน่ะค่ะ ไว้เรียกพวกแขก..ลูกค้า หรือคนที่ดูน่าเคารพ…เป็นประเพณีเค้าน่ะคะ..ไม่ต้องตกใจ