มนต์รักนักเรียนนอกไตรภาค….ตอนอวสานแล้วค่ะ#5

พวกเราก็นั่งมาบนรถตู้ล่ะค่ะ…ตื่นเต้ลลลลลลล….ในที่สุดก็มาถึงฮอกไกโดในฝัน…(ไอ้ที่คิดว่าจะเจอน่ะในฝันจริงๆ)
สองข้างทางสวยมากค่ะ……เป็นทุ่ง….มีวัว มีฟาร์ม….มีไร่ข้าวโพด แล้วถนนข้างทางจะไม่มีเสาที่..เค้าเรียกไรอ่า..เสาที่เป็นหลักกิโลหรือว่า เสาเป็นขอบถนน….เค้าจะทำเป็นเสาสูงๆเหมือนเสาไฟข้างถนนแล้วห้อยไม้…ลงมาเป็นรูปเครื่องหมาย…ลูกศรแล้วทาสีสะท้อนแสง…บ่งบอกเส้นข้างถนนว่าอยู่ตรงนี้นะ….ที่ต้องทำแบบนั้นเพราะว่าหิมะหน้าหนาวจะตกหนามากแล้วบังมิดเสาที่ทำเป็นที่กั้นถนนค่ะ..เลยแก้ปัญหาโดยการทำเสาสูงแล้วห้อยลงมาแทน……

…เมิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆบรรยากาศน่ารักว่ะ……
.พวกเราตื่นเต้นกันตั้งแต่ออกจากสนามบินค่ะ….เกาะกระจกดูวิวข้างทาง……เหมือนหมาเกาะกระจกรถเวลาเจ้านายพาไปจ่ายตลาด…แน่นอนค่ะถ่ายรูปกันใหญ่…..เห่อค่ะเห่อ

….ถนนมุ่งหน้าเป็นทางยาว…จะขึ้นตามเนินเขาเตียๆแล้วขอบถนนกับท้องทุ่งจะอยู่ติดกันเลย เพราะงั้นจะได้บรรยากาศมากๆ
พวกฟาร์ม..คือบ้านในฟาร์มอ่าค่ะ..จะเป็นเหมือนบ้านในโฆษณาฟาร์มเฮาส์เลย…มีฟางแห้งเหลืองๆทำเป็นก้อนกลมๆใหญ่ๆวางตามทุ่งเป้นจุดๆ..เค้าบอกว่าเก็บไว้ทำปุ๋ยน่ะคะ…เวลาโรยปุ๋ยจะรองฟางก่อนแล้วโปรยทับ ไม่ก็เอาฟางมาอัดเป้นก้อนๆค่ะ…บรรยากาศไม่ญี้ปุ่นเลยจิรงๆ ….

……….พวกเรายังปลาบปลื้มกับบรรยากาศลูกทุ่งๆไปได้สักสามสิบนาที………

…เมิงทำไมยังไม่เจอบ้านคนวะ…ขับมานานแล้วนะ…
…เดียวมันยังไม่เข้าเขตหมู่บ้านปล่าว…
…จริงๆแหละ…สนามบินต้องไกลจากชุมชน..ก็จะเป็นฟาร์มแบบนี้ล่ะ….พี่หลิวช่วยคอนเฟิร์ม…แน่นอนพวกเราเชื่อ เพราะไม่เคยมา

……โอยๆๆๆ ลุงขับรถได้แค่สปีดหนอนน๊อเจ๊…ดูสิ เข็มไมล์ไม่กระดิกเลย หกสิบทุกหลุมหรือแม้แต่ทางลงเขา…เมื่อไรจะถึงนี่เจ๊า…อิตุ้ยเริ่มจับผิดคนขับ…คือเค้าขับจริงๆค่ะ….ขับแบบกลัวเปลืองน้ำมันเบรค….ขับหกสิบตลอด จะเจอหลุมก็หกสิบจะแซงก็หกสิบ…หน้ายิ้มๆๆๆๆๆๆๆ…ยิ้มไปกับลมกับแล้งลมทุ่งของแกไป…พวกเราเริ่มคิดในใจถ้าแกเจอควายเดินข้ามถนนมาแบบเมืองไทยสมัยก่อนจะทำไงเนี่ย….จะยังยิ้มอยู่มั๊ย คือขับรถหวานเย็นมากๆๆ…นั่งกันจนรากงอก

….สามสิบนาทีต่อมา

…โอยยยเมิง….ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ..กรูเลิกตื่นเต้นกับทุ่งกับวัวละ..แม่งยิ้มให้วัวมาสามสิบฟาร์มละ…อิหยีเริ่มโวย
…กรูว่าบรรยากาศดีออกนะเมิง…..กรูยังปลื้มอยู่เลย…อิลินยังสนุก..ให้คุ้มกับที่มันเลื่อนตั่ว
…กรูเริ่มงงละทำไมมันไม่มีบ้านคนหรือเมืองไรเลยวะ….อิเจิ้นเกาะกระจกแล้วพยายามหรี่ตาสอดส่ายหาบ้านคนอีกรอบ…ทั้งสองข้างทาง…เหมือนหมาที่เวลาไปไหนแล้วต้องวิ่งไปมาดูว่ามีไรข้างทาง กันหลงทาง
….กรูถ่ายรูปมาตลอดชั่วโมงนึง แมร่ง…มีแต่เดิมๆวัวกับทุ่ง…อิปลาบ่น หลังจากพยายามต่อสู้กับกล้องใหม่มันได้พอสมควร..มันเปิดภาพให้ดู…ก็มีแต่รูปพวกเรายิ้มแฉ่งชูนิ้ว…ภาพคล้ายกันทุกรูป ต่างแค่ ชูสองนิ้ว..หรือสองนอ…หรือสองเขา…แล้วก็สลับที่…แต่แบคกราวน์…วัว กับท้องทุ่ง ทุกภาพค่ะ….เริ้ด..

….สักพักพวกเราเริ่มหลับค่ะ…เพราะเริ่มเบื่อละ…ลุงขับช้า…หวานเย็นสะใจ..ขับชนหมา หมายังไม่ร้องเอ๋งเลยเนี่ย ช้าเกิน…สปีดหนอนจริงๆ….

……ก็มีเปลี่ยนกันขึ้นมาดูถนนบ้าง…เผื่อจะถึงที่หมายแล้ว…หรือไม่จะได้เรียกเพื่อนมาดูว่ามีไรแปลกใหม่…..อิตุ้ยหลับไปตั้งแต่คนแรกค่ะ…มันร้อน…ร้อนเสื้อที่มันไส่น่ะ…สีดำ มีเฟอร์…พวกเราเรียกว่าเสื้อดูดแดด…เพราะมีตุ้ยคนเดียวที่…นอนเหงื่อแตกพลั่ก……

…สองชั่วโมงผ่านไป….
..เห่ยเมิงกรูว่าโทรไปถามคันอิเพนกวินกับพี่หลิวดีมะ…ว่าถึงก่อนพวกเรายังวะ…
…..กรูส่งเมลไปละ…พี่หลิวบอกว่ายังไม่ถึงเหมือนกันเมิง….วิวว์เหมือนกันเดะ….พี่หลิวไม่เคยมาแถวนี้แอบงงเหมือนกัน
เพราะวิวทุกที่เหมือนกันเดะ…..

….ทำไมมันไกลจังวะเมิง…
…กรูมองไม่เห็นว่ามันจะมีเมืองตรงไหนเลยวะ…..
…ซัปโปโรกรูหายไหนวะเนี่ย……….(ซัปโปโรเป็นเมืองที่ทันสมัยสุดของฮอกไกโดค่ะ)
…เดี๋ยวก็เจอแหละเมิง…ใจเย็นๆ นอนรอๆๆ…
.

ชิ่งหลับค่ะ…นอนให้แดดส่องหน้าไป….

สามชั่วโมงผ่านไป…

…เมิง…กรูนอนจนกรูจะเก็บเอาวัวข้างทางมาฝันละ..กรูเบื่อทุ่งละเมิง..อยากเห็นบ้านคน อยากเห็นเมือง….
..ทำไมเค้าสร้างบ้านไกลกกันจังวะ…
…กรูเริ่มหวั่นใจว่าที่พวกเราไปจะเป็นบ้านนอกกว่านี้ป่าววะ
…บ้าดิเมิง..ถ้าบ้านนอกจะมีโรงงานได้ไง……
…จริงของเมิง….
…อิตุ้ยแม่งหลับไม่รู้เรื่อง…

สามสิบนาทีหลังจากนั้นค่ะ…อิตุ้ยตื่นขึ้นมาปลุกทุกคน
…ตื่นๆๆๆๆๆๆพวกเราเหล่าชะนี…..ถึงแล้วๆๆเมืองๆๆๆๆแล้วเจ๊าๆๆๆ …..ตุ้ยเสียงตื่นเต้น กระโดดไปเขย่าแขนคนนั้นนนี้
มองไปสองข้างทางก็เมืองจริงๆคะ ลงเขาแล้วเจอเมืองเลย อยู่ในหุบเขา มีแม่น้ำใสๆน้ำตื่นๆผ่าใจกลางเมือง….ไม่แออัด….รถก็น้อยด้วย…..บรรยกาศเงียบๆค่ะ…บ้านน่ารักมากๆ…เหมือนในยุโรปเลย…เหมือนบ้านการูตูน…หลังคาจะเป้นสโลป…เอียงๆ แล้วมีปล่องไฟ…หน้าบ้านจะมีกล่องไว้รับจดหมาย แล้วมีเหมือนไก่ที่หมุนไปมาได้เสียบอยู่ไว้บอกทิศทางลง…ดอกได้สีสันเยอะแยะ…มีทิวลิปเป๋นกระถางๆแทบทุกบ้าน…มีดอกไม้พื้นเมืองด้วย….แล้วเด็กๆจะปั่นจักรยานไปเรียนกัน….สะอาดๆค่ะ เมืองเงียบมาก…..แต่ที่พวกเราอยู่นี่สิ…….

…..ออกจากเมืองไปสิบกว่ากิโลค่ะ……สองข้างทางเป็นป่าครึ้ม….ทางแคบๆเลนส์เดียว…..จะมีป้ายบอกข้างทางว่าระวังหมี ระวังสัตว์ออกมา…ก็สมควรอ่าค่ะ เขียวครึ้มขนาดนั้น….รถจอดที่หน้าโรงแรมค่ะ..โรงแรมที่ดีที่สุดในเมืองนี้…หรูมาก….

….มีสองชั้นนน สีเก่าๆ เหมือนสามชาติละไม่มีคนมา…เพราะสังเกตได้ตอนลงรถ..พนักงานตื่นเต้ลมาก…แทบวิ่งเข้ามากอดพวกเราได้….พวกเรายังงงๆกับเหตุการณ์ค่ะ…ทุกอย่างเร็วไปหมด…ก็แวะเอากระเป๋าลงไว้ให้แม่บ้านเอาไปเก็บค่ะ แล้วต้องนั่งรถไปโรงงาน……..โรงงานคือความหวังสุดท้ายที่พวกเราจะหาความเจริญค่ะ

….ถึงโรงงาน……
…เมิง…กรูจะกลับบ้าน…อิลินพูด
…กรูว่าพวกเราโดนหลอกว่ะ…
…เอี๊ยบ้านนอกโคตร…
…รู้งี๊กรูไม่มาว่ะบ้านนอกกว่าบ้านลุง..
…มีวัวมองตาแป๋วๆเลยเจ๊….

พวกเราลงจากรถมารวมกันโดยมิได้นัดหมาย..ความรู้สึกเปนอันหนุ่งอันเดียวกัน..คือ….กรูโดนหลอก…..

…โรงงานใหญ่ค่ะ…ตั้งกลางทุ่ง….กลางทุ่งจริงๆ…รถแถวนั้นไม่มีรถยนต์เลย มีแต่รถไถรถแทรกเตอร์ขับกันยังกะแย่งกันเข้าวิน…..สองข้างทางก็มีแตทุ่งๆๆๆๆๆ…แต่ชีวิตจริงพวกเราไม่ได้อยู่ข้างนอกค่ะ…ชีวิตจริงอยู่ในโรงงาน

…เพนกวินๆๆพวกเราต้องอยู่ที่นี่จริงหรอ…พวกเราไปเกาะแขนเพนกวินถาม…เริ่มใจไม่ดี….
…อืม ไม่มีไรหรอกลุงใจดี ทำตัวดีๆละกัน..ลุงที่ไร่รอพวกเรากลับบ้านอยู่นะ…เพนกวินมันรู้ค่ะว่าพวกเราเริ่มง๋อย เลยให้กำลังใจ ยิ้มเรี่ยราดให้ลูกน้อง….มันน่ะค่ะลูกน้องพวกเรา…ฮ่าๆๆ

….พวกเราเดินขึ่นไปตามทางบันไดไปหาลุงเจ้าของโรงงานค่ะ…ตอนนี้ใส่เฟอร์กันเรียบร้อยแต่งตัวสวยกันทุกคน ตื่นมาโบ๊ะตั้งแต่ตอนอิตุ้ยปลุก..จะบ้านนอกก็ขอสวยค่ะ…(มันจะเป็นคววามสวยครั้งสุดท้าย)……..
แน่นอนค่ะว่าร้อนมากมาย….เหงื่อแตกพลั้กแต่ตอนนี้ลืมหมดทุกสิ่ง เพราะตื่นเต้นไม่รุ้ว่าโรงงานมีอะไร…เพนกวินยังเดินนำไป…พวกเราเกาะเสื้อเพนกวินกันแน่น…จนเพนกวินต้องบอกให้ปล่อยเพราะกลัวพวกเราดึงแล้วมันจะหล่นลงมาทับพวกเราตกบันไดตาย…..

..ขึ้นไปถึง…เป็นออฟฟิศค่ะ….บรรยากาศเหมือนห้องปกครอง ที่มีโต๊ะครูรัศมีของอิสา สักเกือบสิบชีวิตนั่งพิมพ์งาน..แล้วตรงห้องใหญ่เป็นของลุงค่ะ….มีทีวี…(ห้องนี้พวกเราไปยึดครองเป็นเมืองขึ้นของพวกเราทีหลัง)……ก็ไปไหว้ๆกับลุงล่ะค่ะ …ลุงตัวสูงมาก….ใส่ชุดขาวๆ รองเท้ายังขาว..แล้วใส่เหมือนเสื้อคลุมขาวๆของหมอทับ…ใส่หมวกเหมือนหมวกสระผมของผู้หญิงอ่า แต่เป็นสีขาวคลุมไว้…

…ฮิ่ๆๆ เหมือนโฆษณายาสีฟันคอลเกตเลยเจ๊า…อิตุ้ยแอบหัวเราะ เพราะลุงใส่ชุดเหมือนคุณหมอที่อยู่ในคอลเกตอ่า
…อิตุ้ยเมิงเงียบๆ เด้วโดนไล่ออกวันแรก….

…ลุงพูดอะไรไม่รู้…พวกเราฟังไม่ออก..เพราะลุงพูดสำเนียงฮอกไกโด….ปรับโหมดภาษาไม่ทัน….ได้แต่ยืนมองหน้ากันไปมา…..
…เพนกวินๆๆลุงพูดไรอ่า…..พวกเรากระซิบกับเพนกวิน
…ก็…ฟังไม่รู้เรื่องเหมือนกัน…แต่ว่าก็เออๆไปเหอะ..เดี๋ยวจะบอกทีหลังนะ…ไอ้เพนกวินแอบเนียบพงกหัวยิ้มตามลุง แต่จริงๆมันจับสำเนียงลุงไม่ทันเหมือนกัน…ก๊ากก…ฟายเหมือนกันทั้งบ่าวทั้งไพร่

..พวกเราก้ได้แต่รับมุขล่ะคะ…เจ้านายขำ พวกเราขำ…ทำหน้าฉลาดกันไป..จริงๆถ้าเขามันงอกได้จริง คงยาวทะลุหลังคาโรงงานละ…เพราะฟังไม่รู้เรื่องเลย…เหมือนง๋อยๆ ก๋อยๆๆ ไก๋ๆ ไรไม่รู้….แต่สิ่งที่ทุกคนฟังทันก็คือ

ลูกสาวลุงค่ะ….หน้าตาสวยๆ ทำงานเก่ง..แต่แอบโหด….เค้ามาพูดภาษาที่พวกเราเข้าใจ….ค่ะ…ไม่ใช่ภาษากลาง…แต่เป็นภาษาญี่ปุ่นแกรมม่าเด็กอนุบาลที่เค้าใช้สอนลูกเค้าอายุห้าขวบ……ฮื่อๆๆๆ เกทเลยค่ะว่าสั่งว่าไร

…หนูๆๆมานี่กัน…พวกเธอต้องใส่ชุดยูนิฟอร์มนะ…ไม่งั้นน่ะ…มันจะสกปรก…แล้วก้ดูไม่เป็นระเบียบ ป้าจัดไว้ให้แล้ว เดียวมาบลองกันว่าจะได้ไซส์ไหน….พวกเรายังไม่เกทคำว่าชุดยูนิฟอร์มค่ะ….

….ไปถึงที่ลองชุดแล้วน้ำลายแทบฟูมปาก…….มีป้าคนนึงแกเดินผ่านมาค่ะ…แล้วเค้าบอกว่าพวกเราต้องใส่ชุดนั้น

…..คุณเคยเห้นชุดสาวโรงงานเชือดไก่ หรือทำผลไม้กระป็องมั๊ย….ที่มันจะต้องใส่หมวก…ใส่ชุดขาวๆ มีรองเท้าขาวๆ ที่ใช้ไส่กับโรงงาน…หมวกน่ะชั้นแรกจะเป็นหมวกเหมือนหมวกสระผมที่ลุงใส่…อันนี้ต้องใส่กันผมร่วง…ต้องเก็บให้หมด…เสร็จแล้วจะมีที่ครอบหัวมาถึงคอทับ…ต้องใส่ที่ปิดจมูกด้วย…..ถุงมือด้วย………คิดไม่ออกให้คิดถึงชุดสาวโรงงานเชือดไก่ค่ะ…..

…พวกเราเกิดปัญหาค่ะ….เพราะชุดที่ได้มาไม่มีกางเกงไซส์อิปลากับไอ้ชิน..เพราะงั้นไอ้ชินกับอิปลาจะได้กางเกงแบบ…เหมือนบ้านน้ำท่วม คือเลยเข่ามานิดๆ เวลานั่งเนี่ยจะถลกมาถึงเข่า โชว์หน้าแข้ง……อุบาทจริงๆ…เพราะสองคนนี้ขามันยาว…

….พวกเราได้เวทนากับสภาพตัวเองค่ะ….เพราะว่า…เป็นสาวโรงงานเต็มตัวแล้ว คือต้องใส่ชุดนี้ทุกวันซึ่งมันร้อนมากเพราะปิดหมดเลย…คือตอนเช้าใส่ชุดธรรมาดา แล้วต้องม่าเปลี่ยนในห้องลุงทำงาน…ที่พวกเราไปตีทำเมืองขึ้นเป็นของรัฐจับกังของพวกเรา..ที่มีอิตุ้ยเป็นเจ้าครองนคร..แต่ไม่มีปัญหาเข้ามาในห้องเพราะชายห้ามเข้า….เสื้อผ้าป้าซักรีดอย่างดีอยู่ในถุงกระดาษเรียงไว้ มีชื่อติดด้วย…ยังกะถุงหนอนเด็กอนุบาล……..

….เมิงแม่กรูมาเห้นต้องขำแน่……พวกเราดูสภาพกันเองแล้วขำ…
…กรูพยายามหาทางคิดว่าจะแต่งยังไงให้ชุดสาวโรงงานกรูดูดีที่สุด….อิหยีพยายามจัดหมวกมัน กางเกงมันให้แลดูห่างไกลความเป็นสาวโรงงานเชือดไก่มากที่สุด
….พีมาฮอกไกโดแต่ไม่เคยเห็นแบบนี้จริงๆ…พี่หลิวฮากับชุดตัวเอง
….มาถ่ายรูปเก็บไว้กัน…..
แน่นอนค่ะพวกเราใส่ชุดเต็มยศ….จับกังนักเรียนทุน…ยืนชุดขาวววว…..เห็นแต่ตายืนชูนิ้วถ่ายรูป…สักพักป้าเรียกให้ไปเดินดูงานค่ะว่างานจริงๆเป็นไง………………….

……….เดินตามก้นกันไปอีกห้องค่ะไปดูชีวิตตัวเองที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วัน….ชีวิตสาวโรงงาน…..