มนต์รักนักเรียนนอกไตรภาค…ตอนอวสานค่ะ #3

ก่อนอื่นขอขอบพระคุณทุกท่านนะคะที่ติดตาม คอมเมนท์แล้วเอื้อเฟื้อไฟล์….เรื่องเพื่อนก็โอเคแล้วค่ะ…ไม่มีอะไร….ขอโทษนะคะที่อัพช้า เพราะว่าเน็ตค่อนข้างมีปัญหา…หรือว่าหนูแอบโง่กับเทคโนโลยีก็มิอาจทราบได้…..

ค่ะพวกเราก็กลับบ้านกันล่ะคะ…เตรียมตัวเก็บของไปฮอกไกโด……ใครไม่เชื่อว่าฮอกไกโดสวย ไปเปิดดูในเวบไซต์ต่างๆได้….สวยจริงๆ…แต่เราจะรู้ว่ามันสวยยังไงก็ตอนนีล่ะฮึๆ

…ตื่นเช้ามาก็ลากกระเป๋าถูลู่ถูกังมารอขึ้นรถที่จุดนัดพบค่ะ…เหมือนเวลาพวกแอร์ออกจากเครื่อง จะเดินเป้นกลุ่มๆแล้วลากกระเป๋า…แม้เพวกเราไม่ใช่แอร์ หรือแม้อาจจะอยากเป็น..แต่เนื่องจากหน่วยก้านไม่อำนวย….หน้าตาพวกเราเป็นรองแต่ความกระแดะพวกเราเป็นเลิศค่ะ….ก็เดินออกจากบ้านมา…แต่ละคน…พริ้งมากมาย ลากกระเป๋ายังกะจะไปสวิสสักสิบปี…เสื้อผ้าไม่ต้องถามค่ะ…
…อิหยี…..เสื้อขนเฟอร์ที่ปก…ที่ฟูยังกะหางหมาเวลากัดกัน..รองเท้าบูทสูงสักสามเมตรครึ่ง เดินที่เห็นน่องมันเป็นก้อนๆ..เขย่งจัด…หน้าเชิ่ด แววตาจิกตบของมัน…แววตาที่บอกคนทั้งโลกว่า…กรูจะได้ไปฮอกไกโด..พวกเมิงไม่ได้ไปแบบกรูล่ะสิ…มันเชิ่ดได้ใจจริงๆ…หน้าสวยใสพริ้งค่ะ พร้อมกับกล้องตัวใหม่ที่มันเอาเงินเดือนตอนไปขายแรงงานมาซื้อ….มันถ่ายทุกช๊อตจิรงๆ ตั้งแต่ออกจากบ้านมันมาขึ้นรถเนี่ยขอแค่มีสิ่งมีชีวิตผ่านเข้ามาในรัศมี สามร้อยลี๊..มันคงจับมาถ่ายให้หมด…มันเห่อ อยู่ฟาร์มไม่ได้ใช้เทคโนโลยี…
….อิสาค๊า…..อินี่…เสื้อโค้ทสีดำๆผูกเอว…ผ้าพันคอด้วย….รองเท้าส้นสูงอีก…..มันแต่งตัวเหมือนมันเดินอยู่ใจกลางลอนดอน…แต่หน้าตามันเนี่ยหน้าจะอยู่แถวจตุรัสเทียน อัน เหมิน…
…อิพลอย….เริ่ด….บิยองเซ่ สมัยใส่เอวจัมพฺ..แต่ประทานโทศ…เสื้ออิพลอยเนี่ยฟูมาก…มันเป้นเหมือนฟองน้ำยัดข้างในอ่า..แล้วยิ่งเป็นเอวจัมพ์เลยให้ความรู้สึกเหมือน…มันจะไปเล่นบานาน่าโบ๊ทมากกว่าบิยองเซ่…ออกแนวชูชีพจริงๆ
…อิเจิ้น…..เสื้อมัน….มองเห็นเฟอร์ที่แขนมาตั้งแต่มันยังไม่เดินออกมาจากสามแยกบ้านมัน….เฟอร์แขนเสื้อมันเป็นขนชี้ๆอ่าไม่ใช่ขนนิ่มๆลู่ลม…แล้วเสื้อมันเนี่ย…คอตั้งๆเหมือนเสื้อพวกนางพญา ตามหนังจีนอ่า…ปกเสื้อเหมือนแผ่แม่เบี้ยตลอดเวลา…รองเท้ามันก็…สูงสักสามศอกได้…มันคงลืมตัวไปนิดนึงว่ามันจะไปขายแรงงาน
…อิปลากับพี่หลิว…อืมสองคนนี้ปกติหน่อย…แต่อิปลาแต่งตัวแมนโคตรรร…จะแมนไปไหน…ไหนจะบวกกับหน้าอกแบนๆกับมัน..พวกเราสับสนค่ะ ทักมันเนี่ยไม่รู้ว่าทักข้างหน้าหรือข้างหลัง..จริงๆมันก็แต่งตัวธรรมดานะ..แต่มันเป็นคนมีพรสวรรค์ใส่อะไรก็ดูแมนไปหมด…เพราะมันแบนไปหมดเลย..(ปลากรูขอโทษว่ะ..แต่เมิงแบนจริงๆนะก๊ากก) พี่หลิวก็แนวน่ารักค่ะ..พี่เค้าเคยไปมาแล้วรู้ว่าต้องแต่งตัวยังไง..คือเค้ารู้น่ะค่ะในฮอกไกโดมีหน้าร้อน…ไม่เหมือนพวกเราๆ..ที่ชั้นขอเอาสวยไว้ก่อน…คืออยากให้เห็นตอนเป็นจับกังกับตอนนั้นมาก…โอ้วมายกอด…สวยทุกอย่างค่ะยกเว้นมือ…สากมากๆ จับทีเหมือนมือคนแก่ …แต่อืตุ้ยบอกว่าจับมือกับเท้าเนี่ยความรู้สึกเดียวกันเลย…ด้าน…

…ไอ้ชินกับอิตุ้ยก็นะ..แต่งเหมือนกันและ..แต่มันไม่เหมือนก็ตรงเสื้อของตุ้ยอ่า…ตรงฮุด….มันมีเฟอร์ ที่หนามากๆ เหมือนเสื้อพวกคนอยู่อลาสก้า…แล้วเฟอร์มันน่ะฟูและขนร่วงได้…เดินไปไหนขนอิตุ้ยจะร่วงไปติดชาวบ้าน แล้วทุกคนจะมีขนเฟอร์อิตุ้ยติดตามเสื้อ ไหนจะต้องจามกันแทบจะเป็นภูมิแพ้เพราะขนเฟอร์ตัวเองบวกของอิตุ้ยอีก…..แต่เพื่อความสวย…สู้ค่ะ

…อ้อไม่ได้มาส่ง มีแค่จิมมาส่ง…จิมทำหน้าที่ขนกระเป๋าแล้วก็คุยกับคนขับรถให้ค่ะ…ก็อย่างที่รู้ๆว่าภาษายี่ปุ่นพวกเรา….ฮุๆๆ
อันนี้ผู้ปกครองของพวกหนูห้ามอ่าน…..ภาษาญี่ปุ่นพวกเรา…ยังแกรมม่าปัญญาอ่อนอยู่เล๊ยยย….ภาษากระแดะแต่ไม่กระดิกค่ะ…จะได้แต่ศัพท์พวกผักๆหรือแนวใช้แรงงาน นอกนนั้นจะไม่คุ้นเคย..ฮาๆ

..จิมพวกเราไปก่อนนะ…ไว้ไงเจอกัน เดินทางดีๆ..พวกเราแหกปากจากในรถลาจิมเพราะคนขับเค้ารีบทำเวลาค่ะ…
…อืมๆๆ ดูแลตัวเองดีๆนะ เด้วจิมโทรไปหา…จิมโบกมือลา….พวกเราก็ปีนมาเบาะหลังแล้วหันหน้าท้ายรถโบกมือลาจิมตอนรถออกไปแล้วน่ะแหละ…เหมือนเด็กอนุบาล บ๊ายบาย ผู้ปกครองตอนจะไปทัศนศึกษา…แต่เนี่ย…ไม่ใช่พวกเราจะไปขายแรงงานกัน…จับหนอนกันเป็นล่ำเป็นสัน..ใครจะคิดว่าจับหนอนจนได้ตั๋วเครื่องบิน..เริ่ด….แต่หันหน้ากลับมานั่งแล้วเวียนหัวมาก..ลุงคนขับแกเหวี่ยงพวกเราติดฝาตอนลาจิม

….อยากให้จิมไปด้วยจัง…..
ตอนไปอิอ้อก็เมลมาละล่ะค่ะ ขอให้เดินทางปลอดภัย…แล้วมันก้ส่งไอคอนเป็นรูปกล้ามล่ำๆมาให้…เหมือนมันล้อเลียนชีวิตจริงเพื่อนตัวเอง…แต่พวกเรามองว่าอ้อน่ารักนะที่อุตส่าห็ตื่นแต่เช้ามาลาพวกเรา….อยากให้มันไปด้วยยย…ฮือๆๆๆๆ

….ไปถึงสนามบิน ลุงกับเพนกวินยืนยิ่มรอ…ลุงใส่สูทหล่อเลย..ไม่ต้องลุ้นค่ะไม่มีเชือกฟางผูกที่หัวกางเกง…ออกจากบ้านต้องเนี๊ยบ…ส่วนเพนกวิน..วันนี้หล่อ..เพราะเกิดมาไม่เคยเห็นมันใส่ชุดอื่นที่ไม่ใช่หมีโดเรม่อนของมันเลย….วันนี้เพนกวินเปี่ยนไป๊….

….ไปกับทอมนะ ลุงติดงาน เดี๋ยวอีกสองสามวันลุงบินไปหา..มีไรบอกทอมเลย ต้องตั้งใจทำงานด้วย แล้วรีบกลับมาหาลุง…
…ค๊าบบบบ…..แต่พวกเราแอบหดหู่อยากให้ลุงไปด้วย…
…เมิงลุงจะให้แค่เพนกวินไปด้วยหรอวะ ไว้ใจได้หรอ
…เออกรูก็แอบคิด..แมร่งแค่จะเดินไม่ให้พุงยื่นเป็นเพนกวินมันยังทำไม่ได้เลย แล้วมันจะมีปัญญาดูแลพวกเราหรอ…

คือพวกเราเหมือนเด็กเอาแต่ใจน่ะค่ะ..แม้จะเป็นคนงานยังไงก็ยังแอบ..อยากเอาแต่ใจให้ลุงไปด้วย..เพราะพวกเราคิดว่าเค้าเป็นลุง..ไม่ใช่เจ้านายย…เหมือนเป็นญาติกัน

ก็ขึ้นเครื่องไปแหละค่ะ…เหมือนคนไทยรับเหมาทั้งลำ…เสียงดังมากมาย….แล้วก็เลวค่ะ ไปล้อเลียนแอร์…คือสายการบินนี้เวลาแอร์เค้าเตรียมตัวหรือดูแลไรเรียบร้อยแล้ว..จะชูนิ่วโป้งวนไปมา…หันหน้าหากันแล้วพยักเพยิด…จะจบด้วยท่าเอานิ้วมาทาบที่อกแล้วนั่ง…ซึ่งพวกเรามองดูแล้ว…มันขำๆน่ารักดี.. ..แล้วหูฟังที่เค้าแจกให..อืมเหมือนเครื่องมือตรวจคนไข้ของแพทย์เลย…ให้อารมเหมือนนั่งในโรงพยาบาล

….พวกเรากำลังบินตรงไปที่ฮอกไกโดค่ะ……

ระหว่างที่บินเรียบเกาะฮอกไกโด…..มองลงไปข้างล่างแล้ว…ช๊อคค่ะ…..