มนต์รักนักเรียนนอกไตรภาค…ตอนอวสานค่ะ

ย้ายบ้านกันแล้วว..โอ้วเย้..ก่อนอื่นต้องขอขอบพระคุณคุณตะละพะเนียเธอเจาะอย่างสูงค่ะ ที่ให้คำแนะนำดีๆแล้วก็ทำบลอกให้…ขอเวลาหนูศึกษาเทคโนโลยีกันสักพัก…ก็อย่างที่พูดแหล่ะค่ะ ว่าเขียนไปแล้วว่าไตรภาค มันก็ต้องมีสามภาคแหละ…ภาคนี้จะจบแล้ว เราจะจบทุกอย่าง จะพยายามปั่นเต็มสปีด…(ก็ได้แต่หวังไว้เช่นนั้น) ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมาตลอดนะคะ..ที่ต้องมาบลอกนี้เพราะว่าเดี๋ยวเกิดปัญหากระทู้พัง แล้วมันจะยุ่งยาก จะได้ไม่ต้องร่อนเร่กันบ่อยๆ…กำลังคิดเนี่ย เดี๋ยวตีพิมพ์เองไปแข่งน้องหยาด…หนูไม่ใช่คาสโนวี่…เราเปลี่ยนเป็น…หนูไม่ใช่จับกังค่ะ….ก๊ากกก….ภาคสามนี้ ก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า…หนูจะอยู่รอดปลอดภัยปั่นได้จบก่อนจะโดนจับได้…สาธุ

หลังจากที่จิมสั่งเสียสั่งลากันเรียบร้อยในภาคที่แล้ว…แล้วก็ได้หัวใจสาวๆพันทิปไปครองอีกเป็นกองนั้น…หลายคนสงสัยใช่มั๊ยว่าจิมพูดแบบนั้นจริงหรอ..จิมพูดแบบนั้นจริงๆค่ะไม่ได้มีเติมแต่งแต่อันใด..จิมแมนมากๆ แต่พวกเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพวกเราไม่จับจิมทำแฟน…คงเพราะสนิทกันมากเกินไป….อืม ถือว่าเป็นผลบุญของจิมไป…

วันต่อมาค่ะ….ตอนเช้า…พวกสามคนที่กลับไทยก็เอาของออกมาวางหน้าบ้านแหละค่ะ ลุงกำลังไปธนาคารเพื่อจะจัดเงินเดือนให้พวกสามคนนี้เอาไปสวาปามที่เมืองไทย…..รวยเลยนะเมิง..ทิ้งพวกกกรูอยู่กับหนอน…เหตุการณ์ยังเดิมๆค่ะ พวกเราต้องไปจับหนอนกันแต่เช้า แล้วเอาเด็กใหม่ไปด้วยโดยอิปลาทำหน้าที่เป็นโปร…ช่วงนี้งานมันหนักค๊า ต้องคอยคิดวิธีการจับหนอนยังไงให้ไวทันใจ…กะจะให้มันทำเป็นคัมภีร์มารละ..หนอนเยอะจัด อยากได้คนอย่างอิปลาสักสิบคน งานคงเร็วขึ้น…แต่ไม่เป็นไรค่ะ อิตุ้ย อิพลอย ไอ้ชิน…น่าจะไม่ฟายจนเกินไป..เชื่อมั๊ยคะแม้พวกสามคนนั้นจะหมดสัญญากับลุงแล้ว…แต่มันยังมาทำงานยันวินาทีสุดท้ายค่ะ เพราะมันรู้ว่าพวกเราจะตายแล้ว ก็มาช่วยกันนั่งจับหนอนละค่ะ แทบจะขี่คอกันจับเพราะไม่มีที่นั่ง

เห่ยเมิง…วันนี้หนอนจะเข้ามาอีกคอนเทนเนอร์นึงใช่มั๊ยวะ…อิปลาถามอิสา

เออใช่..เป็นของที่ทางฮอกไกโดประกันหนอนแล้ว…อิสาตอบ

แมร่งประกันหนอนไรวะ…มาถึงก็เจอหนอนทุกที แล้วก็ตีกลับไปมาเนี่ย งานไม่เดินสักที …อิเจิ้นโวยวาย

ทำไมลุงไม่ให้พวกเราไปฮอกไกโดเลยวะ ไปจับหนอนที่นั่นเลยจะได้ทุ่นเวลา ..อิหยีเริ่มเพ้อ

อิหยี…เมิงเพ้อมากไปป่าววว ไปฮอกไกโดน่ะ ตั๋วเครื่องบินกลับไทยได้สบายเลยนะเมิง..อิลินช่วยเตือนความจริงอิหยี

โอยยย….เลิกฝันเฟิ่องสักทีได้ก๊อเจ๊า…ตื่นเจ๊ตื่น…นั่งอยู่เนี่ยบ้านนอกกว่าตีนดอยที่ตุ้ยอยู่อีก…จะฝันไปหาความสิวิไลซ์ทำไมกะเจ้า ในเมื่อรู้ว่าเป็นไปไม่ได้…เพ้อฝันแต้ๆ….อิตุ้ยช่วยเตือนสติพวกเรา

แต่ถ้าได้ไปฮอกไกโดคงดีว่ะ กรูไม่เคยไปกรูกะว่าได้เงินจากลุงกรูจะไปเที่ยวฮอกไกโด….กรูอยากไปทุ่งลาเวนเดอร์….อิปลากับอิเจิ้นเพ้อ

ไม่เป็นไรนะพวกเมิง พวกเมิงทำงานไปเก็บเงินไวๆนะ กรู อิอ้อ กับจิม จะไปดำน้ำ แล้วจะแผ่ส่วนกุศลให้พวกเมิงเอง…ฮี่ๆๆๆๆ อิลินแถกแถ

..เจ๊ลิน….ไอ้แถกแถ ตอหลดตอแหล ซุงแหล เนี่ยตุ้ยกะบ่ว่าหยังหรอกนะเจ๊….แต่เวลาเจ๊หัวเราะเนี่ย ทำไม…อกเจ๊มันไม่กระเพื่อมเหมือนคนอื่นเลยละเจ๊…ตุ้ยล่ะสงสัย………อิตุ้ยวางระเบิดอิลินเรื่องหน้าอก…สะใจจริงๆ

…นี่ล่ะน๊า..ชีวิตสาวโรงงาน บ้านนอกคอกนา วันๆเอาแต่พูดเรื่องเพ้อฝัน…ฝันอยากออกจากท้องทุ่ง…ยังกะสาวโรงงานอยากไปเที่ยวในเมืองกรุง สำนึกตัวกันมั๊ยเนี่ยว่าเป็นนักเรียนนอกอยู่ก๊ะเจ้า..พวกเจ๊เคยดูเรื่อง มายา ก๊ะเจ้า ที่เป็นเด็กนักเรียนนอกที่เมกาหรือ ที่ยุโรปปปปไรสักอย่างนะเจ้า…ทำไมเค้าไฮโซกันแต้…ดูอย่างซอนย่า กับ มะหมี่ สิเจ้า ที่แสดงเป็นนางเอกกับนางร้าย ใส่โค๊ท อยู่คอนโดหรูๆ ขับรถเที่ยวตอนเสาร์อาทิตย์ ไม่ก็ไปงานสังคม..แต่เนี่ย อิตุ้ยมาเจอพวกเจ๊ๆแล้ว …อิตุ้ยรับไม่ได้ค่า ไม่คิดว่าจะต้องมาใช้ชีวิตจับกังแบบนี้ …อิตุ้ยบ่นยาวมาก แต่มันก็จริง…

แหมตุ้ย…..ในละครเค้าจะทำยังไงให้รู้ก็ได้นี่ แต่เนี่ยชีวิตจริง…พี่หลิวปลอบใจกันเองกับพวกเรา…

แต่กรูมั่นใจเว๊ย ว่า ที่ๆพวกเราอยู่เนี่ย เจริญกว่าบ้านอิตุ้ย….อิพลอยรับประกันเพราะอิพลอยเคยไปแถวที่ตุ้ยอยู่

อะไรเจ๊พลอย…จะพูดไรเจ้า…บ้านเจ๊ก็เจริญนักนี่ ห้างที่เจริญที่สุดแถวบ้านเจ๊พลอยคือไรรู้มั๊ย พวกเรา….อิตุ้ยจิบปากจิบคอ..ชี้หน้าพวกเราทุกคนแล้วถาม..

ห้างไรวะ..ทอปส์…โลตัส ..หรือไร

อันนั้นฮายโซไปค่ะเจ๊…..บ้านเจ๊พลอยนะเจ๊า…ห้างที่ทันสมัยและใหญ่สุดคือ……เซเว่นค่ะเจ๊า…..แต่ประทานโทษ ห่างบ้านเจ๊พลอยสักสามกิโลได้…นอกนั้นมีแต่ร้านขายของชำของพวกอาซิ้มไรพวกเนี้ย….ดักดานมากมาย ไหนจะมีพวกเด็กแซ่ป กับ สะก๊อย คอบขับมอไซด์ ผ่านไปมา หนวกหูๆอีก….

…ตุ้ยแซ่ปกับสก๊อยแปลว่าไรวะ

…โอยยยย อ….แซ่ป นะก๊อเจ้า…แซ่ป ก็ ผู้ชายที่แต่งตัวใส่ยีนส์แต่ชอบใส่รองเท้าแตะ เอาเจอลเซตผมตั้งๆ ใส่เข็มขัดเจาะรูเยอะๆ ขับมอไซด์แปร๋นๆ คล้ายๆเสร่อก๊ะเจ้ ส่วนสก๊อย….คือชะนีใดก็ตามที่ไปกับหนุ่มแซ๊ป….ส่วนใหญ่จะชอบใส่กางเกงขาสั้นที่เหมือนบอกเซอร์อ่าเจ้า แล้วหน้าขาวๆๆ ปากแดงๆ ใส่เสื้อสีสดๆ…สรุป แซ๊ป กับ สก๊อย เป็นตัวแทนความเสร่อแหละเจ๊า….

กรูว่านะเมิง…กว่ากรูจะได้กลับไทย…เวลากรูคุยกับแม่ กรูคงอู้คำเมืองตามอิตุ้ยได้พอดี…

เออจริง แมร่ง มันพูดจนแซ่ปกับสก๊อยจะเข้าหัวละเมิง..

เห่ยเมิง ลุงมาว่ะ…

ลุงขับรถมาจอด กับอิเพนกวินหน้าเครียด…..พวกเราเริ่มฮาไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าหาหนอน

..แต่ลุงก็ยังเป็นลุงค่ะ เข้ามาในออฟฟิศก็ทำหน้าร่าเริงคงไม่อยากให้พวกเราต้องเครียดตาม

เออ…หาหนอนกันเก่งเว๊ย

หาหนอนเก่งแบบนี้ลุงส่งพวกเราไปฮอกไกโดสิจะได้ไปดักต้นทางหนอนไม่ต้องส่งไปมา …อิอ้อเริ่มเฉาะเลาะ

ไปจริงเร๊อ…ลุงถาม

กล้าให้ไปมั๊ยละลุง…..อิสาเริ่มท้าทาย

ไปก็ไปสิ..แต่เอาเงินเดือนพวกเธอไปเองนะ…

โหยลุง…

อิตุ้ยเมิงขอแฟนเมิงไปฮอกไกโดเลย

นี่เรื่องภายในครอบครัวบ่าวไพร่อย่ายุ่งได้ก๊ะเจ๊า…อิตุ้ยด่าอิหยี

อืม…ลุงก็คิดเหมือนกันว่าจะส่งพวกเราไปฮอกไกโด………..ตู๊ดดดดดดดดดดด โทสับลุงเข้ามา

ตอนนี้ในหัวมีแต่คำว่าฮอกไกโดค่ะ…มันอยากไปจริงๆ เห็นในทีวีแล้วสวยยมากๆ ยิ่งเห็นของฝากที่ลุงคนก่อนเอามาให้ยิ่งอยากไป

พวกเราหูกางค่ะตอนลุงคุยโทรสับ ปรากฎว่าเป็นลุงที่อยู่ฮอกไกโดโทรมาจิรงด้วย

พวกเราจับใจความได้ประมาณว่า….จับหนอนไม่ทันแล้ว….เริ่มคิดแผนใหม่….ให้เด็กมาดูเลย……เท่านั้นละค่ะ…มีเฮ แอบดีใจๆๆๆ

…พวกเราแปลผิดป่าววะเมิง….

…กรูได้ยินคับคล้ายคับคลาว่า เค้าจะให้พวกเราไปฮอกไกโดป่าววะ..

ลุงวางโทรศัพท์…

เด็กๆ….ลุงคุยกับทางฮอกไกโดแล้ว ตอนนี้ผลผลิตมีปัญหามากๆ เค้าต้องการแรงงานเพิ่ม เพราะคนที่จับหนอนที่นั่นส่วนใหญ่เป็นคนแก่แล้วเค้าเองก็มีงานอื่นต้องทำ…งานจะเดินช้า…ลุงเลยตัดสินใจแล้วว่าจะให้พวกเราไปฮอกไกโด ไปจับหนอนที่นั่นนนน……

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด……กรี๊ดกันจริงๆ

แต่ฟังก่อนนะ…ไปน่ะต้องไปทำงานจริงๆ ตั้งใจจริงๆ เพราะงานนี้ ….ลุงทางฮอกไกโดเป็นคนรับผิดชอบเรื่องค่าแรง ค่ากินค่าที่พักตลอดเวลาที่อยู่นั่น ส่วนลุงจะเป็นจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินให้พวกเธอเอง…แต่งานต้องเป็นงานนะเพราะงานนี้พวกเราลงทุนกันไปมาก….แต่ว่าสามคนนั้นทำไงอ่า จะไปมั๊ย

เอาล่ะสิ…จิม อิลิน อิอ้อ…แอบแค้นกำลังจะกลับไทย แต่เค้าจะไปฮอกไกโดกัน……พวกมันมองหน้ากันแบบเครียดๆ สองจิตสองใจ

…………………………………………………………………………………………………………

ก่อนอื่น ขอขอบคุณทุกคนนะคะที่ติดตามอ่าน…หอบผ้าหอบของหนีกันมาที่นี่ …แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยทำบลอกด้วยนะคะ…
ที่ต้องย้ายมานี่เพือตัดปัญหาอะไรหลายอย่างค่ะ แล้วเนื่อหาในพันทิพจะไปค่อยๆก๊อปแล้วลบ..ยังไงก็อ่านในนี้แล้วกันเนอะ

อันนี้จะอัพไว้เล็กน้อยก่อนนะ…
หลังจากที่พูดเรื่องไปฮอกไกโด แน่นอนอิลิน อ้อ จิม..มองหน้ากัน…ฮ่าๆสะใจ ..ฮอกไกโดแพงจะตายไปง่ายซะที่ไหน
บ้านพักฟรี บินฟรี ข้าวฟรี แต่ค่าจับหนอนไม่ฟรีก็เท่านั้นเอง….
…ลิน อ้อ จิม..จะกลับไทยไม่ใช่หรอ…รีบกลับไปสิ….อิเจิ้นมองพวกนั้นแบบเหนือกว่า..แถกแถมากมาย
…ก็อีแค่กลับไทย..เนี่ยไปตั้งฮอกไกโดน๊า…ที่ๆพวกแกไม่เคยไป….อิหยีหยามต่อ เห่ากันเป็นระลอก
…จิมเคยไปนะ…..
..เออไม่เป็นไรแต่อิสองตัวนั้นไม่เคยไป….
..เห่ยเมิง ไปด้วยกันเร็ว โทรไปบอกแม่ว่าขอเลื่อนกลับไทย เมิงไปช่วยกรูก่อน…อิสาเริ่มคิดแผนชั่ว
…เมิงจะบ้าหรอกรูจองตั๋วไปละนะเว๊ย…อิลินเริ่มคิดหนัก
…กรูเลื่อนไม่ได้ว่ะ เพราะกรูต้องไปทำธุระหว่ะ..บอกลุงไปตอนกรูกลับมาแล้วไม่ได้หรอ….อิอ้ออยากจัด
..เมิงจะบ้าหรอ..เมิงอยากให้ลุงย้ายไฟลท์เมิงคงต้องยอมเป็นสะใภ้บ้านนี่ละ…เมิงพูดเหมือนเมิงสำคัญกับฟาร์มมาก ขาดเมิงไม่ได้เลยนะอิอ้อ…อิเจิ้นกับอิปลาช่วยตอกย้ำอิอ้อ
…โอยๆๆๆ …น่าสงสารแต้เจ้า…จะกลับไทย.แต่พวกเฮาจะไปฮอกไกโด….ที่ๆพวกเจ๊ๆเฮียๆทั้งหลายไม่มีได้ไปเองด้วยกระเป๋าตังค์แฟ่บๆ…เห้นมั๊ยถ้าไม่ใช่เพราะบารมีอิตุ้ยคงไม่ได้ไปกันหรอก อิตุ้ยมาวันเดียวโลกทั้งฟาร์มเปลี่ยนไป๊..อิตุ้ยเข้าข้างตัวเองว่าเพราะมันมาทุกอย่างเลยดีขึ้น..สมพรปากเมิงว่ะตุ้ย
….กรูจะได้ใส่เฟอร์ สักทีก็ตอนนี้ละวะ เบื่อากาศหนาวละ……อิหยียังไม่ลืมเฟอร์ที่ไปเต้นผับผีของมัน…
….อิลินเมิงขอแม่เมิงไม่ได้หรอวะ..ไปช่วยพวกกรูหน่อยงานมันเยอะ…อิปลากับอิสาช่วยทำให้อิลินตัดสินใจยากขึ้น
…เมิง..กรูอยากไปว่ะ แต่กรูไม่กล้าขอแม่กรู…อิลินเริ่มเครียด
…เบอร์แม่เมิงไร..เดี๋ยวกรูคุยเอง…
…เมิงจะบอกแม่กรูว่าไรวะ..
…กรูจะบอกแม่เมิงว่าเมิงเผลอกินหนอนมีพิษเข้าไปเลยต้องส่งไปรักษาที่ฮอกไกโด….
…เมิงเอาไรคิดเนี่ย.ไม่ช่วยแล้วยังมุขแป่กอีกอิเจิ้น
…เห่ยลินอ้อเพวกเมิงลองขอที่บ้านดูเร็วนานทีได้ไปนะเมิง…จิมด้วย …ฮอกไกโดนะเมิงคิดดีๆ…
…กรูก้คิดดีเนี่ยละ ถึงอยากไป แต่กรูหาข้อแก้ตัวกับแม่กรูไม่ได้..
…กรูให้เวลาเมิงสิบห้าทีกับการตัดสินใจทุกอย่าง ลุงรออยู่ด้วย……

พวกเราไซโค พวกนี้กันสะใจแล้วก็นั่งรอมันค่ะ เพราะลุงก็อยากให้พวกมันไปถ้าไปได้…เพราะมันเป็นแรงงานหลัก..ส่วนพวกมาใหม่สามคนลาภลอยค่ะ..มาถึงแล้วจะได้ไปทีอืนต่อ…งานนี้ต้องขอขอบคุณหนอนทุกตัวที่ยอมพลีกายเข้ามาในถุงผักทำให้พวกเรามีทริปฮอกไกโดอย่างเป็นทางการ….ได้ดีเพราะหนอนจริงๆ…บอกแล้วยี่ปุ่นเค้าใส่ใจทุกขั้นตอน…

…..สิบห้านาทีผ่านไป อิลินจิม อ้อ วิ่งเข้ามา
…เห่ยเป็นไงวะเมิง…
..แม่กรูไม่ให้ไปว่ะ…อิอ้อหน้าเศร้า
..ของจิมไม่ได้ขอ เพราะยังไงก็ต้องกลับไปทำงาน…จิมตอบเรียบๆ
…ของกรู….แม่กรูให้ไปเว๊ยยยยยยย…….อิลินระรื่น
ดีใจด้วยนะเมิง…..พวกเราดีใจกับมันจริงๆที่ยอมเลื่อนกลับไทยเพื่อจะไปขายแรงงานกับพวกเรา…
..

ความฝันฮอกไกโด..โอ้ว ใส่เฟอร์ไป หน้าวๆ ใสบูท ผ้าพันคอ นั่งดื่มโกโก้ร้อนๆหลังเลิกงาน บรรยากาศดอกทิวลืป ดอกลาเวนเดอร์เพราะเค้าบอกว่ามีดอกลาเวนเดอร์…กรี๊ดดด..ไหนจะโรงงานชอกโกแลต…เผลอๆหิมะตก…(ควายค่ะไม่รุ้ว่าฮอกไกโดมีหน้าร้อนกันตอนนั้น)…..ความรู้สึกเพ้อเนี่ยเพราะมาจากการอ่านชินจัง…

…พี่หลิวคะ ฮอกไกโดเป็นไงคะ…พวกเราเริ่มซํกรุ่นพี่ที่เคยไปมาก่อน
..ก็ดีนะ สวยมากไม่เหมือนยี่ปุ่นเลย บ้านเรื่อนน่ารัก ปูอร่อยมากๆ …นม ชีส ชอคโกแลตไรพวกนี้ ของขึ่นชื่อเลย…พี่หลิวพูดมาแต่ส่วนดีๆทั้งนัน้ค่ะ เลิศค่ะเลิศ ฮอกไกโดของพวกเรา..ชาวจับกัง
….เอ้า ใครจะไปลงชื่อไว้เด้วลุงให้ทอมไปจองตั๋วเครื่องบินให้….
…..ลุงจะจ่ายค่าตั่วให้จริงหรอ…พวกเราแอบหวั่นกลัวลุงหักเงินเดือน
…จ่ายให้จริงๆ….แต่ต้องทำงานดีๆนะ เพราะงานนี้ต้องรับผิดชอบจริงๆ…

จะมีเจ้านายทีไหนใจดีแบบนี้มัย จ่ายค่าตั้วให้ไปฮอกไกโด….
..เออเด้วไปเก็บข้าวเก็บของกันนะ ลุงจะให้กลับบ้านก่อน แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่สนามบิน เพราะพวกเธอต้องเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเมืองหนาววว…….เดียวจะให้ทอมขับรถไปส่งที่สถานีรถไฟ….
….ค๊าบบบบบบบบบบบบบบบ….
…พวกเราวิ่งกันหางจุดตูดไปเก็บของค่ะ…อิลินสบายสุดเก็บเสร็จละ…แต่คนที่ลำบากสุดก็ ไอ้ชิน ตุ้ย อิพลอย เพราะเพิ่งรื้อของเสร็จตอนเช้า แล้วเนี่ยต้องกลับไปเก็บแล้วกลับเมืองที่เพิ่งจากมาเมื่อวาน
…แม่ง กรูเพิ่งรื้อของเสร็จ ต้องเก็บอีกละ..อิพลอยบ่น
…จะบ่นทำไมละเจ้า เนี่ยตุ้ยต้องแบกผ้าอนามัยกลับอีกยังไม่บ่นเลย….อิตุ้ยเก็บของแถมผ้าอนามัยแพคคู่ของมันใส่กระเป๋าจิงๆค่ะ….
พวกเราวิ่งวุ่นกันมากต้องรีบทำเวลาเก็บของ เพราะอิเพนกวินมาจอดรถรอไซโคอยู่หน้าบ้าน…ดีใจมากๆจะได้กลับบ้าน แม้จะแค่คืนเดียว เพราะว่าอย่างน้อยจะได้เล่นเนต จะได้นอนที่นิ่มๆ…จะได้กลับไปกินไรดีๆ ไม่เจอบ้านเป็นเดือนแน่นอนคิดถึง…..

….รถจอดที่สถานีรถไฟ…..อิเพนกวินมาส่งค่ะ
..โชคดีนะ…พรุ่งนี้เจอกัน…จิมขอบคุณมากที่มาช่วยฟาร์ม อ้อด้วย เดินทางปลอดภัย…พรุ่งนี้เจอกันที่สนามบินนะ ไปละ
อิเพนกวินร่ำลาพวกเราพอหอมปากหอมคอค่ะ..แล้วจับมือกับจิม…แล้วเดินจากไปปล่อยให้พวกเรานั่งรถไฟกลับบ้าน…เหมือนเขมรอพยพค่ะ..ข้าวของเยอะแยะมากมาย..เหมือนเด็กหนีออกจากบ้านก็ใช่…ข้างทางเป็นท้องทุ่ง…บ้านนอกมากมาย…คิดดูสถานีรถไฟยังต้องใช้ไอ้ที่เป็นตาไก่เจาะบัตรอ่า ไม่มีที่หยอดบัตรอัติโนมัติ…บันไดเลื่อนไม่มี…เดินลากกระเป๋ากันขึ้นบันได….

ตอนนั่งบนรถไฟ
….โอย….พรุ่งนี้จะได้ไปฮอกไกโดแล้ว..ไปหาความซิวิไลซ์สักที….อิหยีเริ่มเพ้อ
…เมิงว่ากรูขนไรไปมั่งดีวะ…อิเจิ้นเริ่ม ตื่นเต้น
…ก็ขนเสื้อกันหนาวตามที่ลุงบอกไงเมิง…ง่ายๆๆ…อิปลาตอบหน้าตาย
…แหมเมิงแล้วเมิงจะไม่เอาอย่างอื่นไปหรอวะ…ของกินไรแบบนี้….
…ไม่ต้องหรอกเมิงเพราะลุงเค้าเลี้ยง…
….ตอนทำงานเสร็จของลุงไปเที่ยวมั๊ยเมิง…
….โอย…กรูล่ะอยากไปอยู่ตลอดเลยว่ะแมร่ง ฮอกไกโด กรูอยากไปตั้งแต่ตอนมาอยู่กับโฮสท์ละ…
….โอยยยย…จะพูดทำไมเจ้า อย่าลืมว่ามีอีกสองหน่อที่ไม่ได้ไปกับพวกเรา….ฮิๆๆๆๆ…ปากอิตุ้ยเหมือนสงสาร แต่หน้าตามันบ่งบอกความสมเพชอิอ้อกับจิมค่ะ
..ขอบใจนะจ๊ะตุ้ย…ถ้าตุ้ยไม่พูดเราจะรู้สึกดีกว่านี้…จิมหมั่นไส้
…เงินเดือนเพิ่งออกวันนี้ กรูว่ากรูจะเอาไปซื้อเสื้อเฟอร์มาแข่งอิหยีสักตัว…อิเจิ้นกับอิพลอยเริ่มเพ้อ
…กรูอยากได้กล้องว่ะ…อิปลาเริ่มหารายจ่าย
…กรูอยากได้คอมใหม่ว่ะ….อิพลอย
..กรูอยากได้ครีมทาหน้าอันใหม่ว่ะ…หมดละ…
…กรูอยากได้รองเท้าใหม่ด้วย
….แต่ตุ้ยอยากได้ปั๋ว……อิตุ้ยตอบแบบจบข่าวให้ทุกคนหุบปาก

….รอบนี้พวกเราเกิดทักษะค่ะ…ไม่นั่งบนกระเป๋าละ ขากลับๆแบบฮายโซ นั่งรถด่วน..แต่ควายค่ะ..เข้าผิดโบกี้ ไปรมควันห้องที่เค้าไว้สูบบุหรี่..แม่เจ้า….ควันยังกะไก่อบฟาง…แสบหูแสบตาไปหมด….เดินออกมาโบกี้ปกติ คนจ้องหน้าแทบจะกินเพราะกลิ่นบุหรี่ติดออกมา…สดชื่นนนนนนนนนนนน……
….โอยยย คนญี่ปุ่นเนี่ยมันกินบุหรี่มากกว่าป๊อกกี๊ก๊ะเจ้า สูบกันตั้งแต่หัวดำยันหัวหงอก…มะเร็งปอดน่ะสะกดเป็นก๊า…อิตุ้ยบ่น
…..ยาสระผมญี่ห้อ มาลโบโรและ มายด์ เซเว่น……
…..ปอดกรูคงดำจนไม่รู้จะดำยังไงละเมิง…

…..ถึงที่หมายค่ะ…..ต้องแอบหลบๆซ่อนๆบรรดาเพื่อนๆไม่อยากให้เค้ารุ้ว่าไปทำฟาร์มมา..แต่พวกเรายังไม่ได้กลับบ้านหรอกค่ะ…ต้องจองตั๋วไปสนามบิน…..แน่นอนค่ะ จิมเป็นคนติดต่อให้หมดเลย…แต่จิมไม่จ่ายให้ก็เท่านั้นเอง..แม้จิมจะไม่ได้ไปแต่จิมก็ยังรับผิดชอบพวกเราเสมอ….

เย้นนั้นก้แยกย้ายกันกลับบ้านไปเตรียมของแหละค่ะ…จริงๆไม่ใช่ .กลับบ้านไปออนไลน์เอมเอสเอ็น..ไม่ได้เล่นเนตนาน….ขึ้นทอปปิกเอมเอสเอนกันใหญ่ว่าจะไปฮอกไกโด…โทรบอกญาติโยมกันทั้งมหาลัย แล้วเมืองไทยด้วย
…..ฮัลโหล…แม่เหรอคะ พรุ่งนี้หนูจะไปฮอกไกโดนะแม่
….ไปทำไมอ่าลุง ทำงานเสร็จแล้งหรอ
….ไป…ทำงานแหละค่ะ…ลุงส่งไป…
….ไปทำไรล่ะ…….คำถามที่ไม่อยากตอบ…
….ไป…..จับหนอนค่ะแม่
…หา เนี่ยได้ดิบดีเพราะหนอนเลยหรอคะลูก
….ค่ะ…
…แล้วหนูต้องแต่งชุดยังไง มันหนาวนี่
…ก็คงเสื้อกันหนาวหนาๆแล้วก็เฟอร์ไรพวกนี้ละคะ……..หลอกตัวเองชัดๆ ฮอกไกโดมีหน้าร้อนฮ่าๆ
…แม่ถามจริงๆ ไปจับหนอนจิงหรอ งานหนักมั๊ยลูก
…งานสบายรายได้ดี….(มีที่ไหน) ค่ะแม่ ไม่ต้องห่วง พวกเจิ้น สา หยี ไปกันหมด
…งั้นก็ดูแลตัวเองละกันนะ แม่ต้องไปละ
…อ้าวแม่จะไปไหนอ่าหนูคิดถึงคุยกับหนูก่อน
…อ่อกำลังจะออกไปทานอาหารทะเลข้างนอกกับพ่อน่ะจ๊ะ ไปละนะ…………..ตู๊ดดดดดดดดดดดดดด

ปวดใจมั๊ย..ที่โทรกลับไทยแล้วเจอเวลาพ่อแม่ออกไปทานข้าวข้างนอก…แล้วตัวเองต้องนั่งซดราเมง…ฮือๆๆคิดถึงอาหารไทย…ไม่เป็นไรพรุ่งนี้ก็ไปฮอกไกโดแล้ว……เย้

พวกเราก็เด็กน่ะแหละค่ะ ออนไลน์แล้วก็ถามกันเองใครจะเอาไรไปมั่ง…คอมเอาไปกี่เครื่อง…จะเจอกันที่ไหนตรงไหน …แล้ววันนั้นแต่ละคนอยากได้อะไรก็ไปซื้อซะ..เพราะเงินเดือนเพิ่งออก…แต่รุ้สึกว่ากลับมาแล้วเหมือนแตกตื่นตกใจกับเมือง…..เพราะวันๆอยู่แต่กับหนอนไม่เห็นแสงสีไรเลย…เห็นผู้ชายหน้าเหียกๆเดินผ่านยังหล่อเลยค่ะ ขอเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่จิม อิตุ้ย ไอ้ชิน หรือเพนกวิน…